Thursday, May 3, 2012

Kapitan Sino


Kapitan Sino
ni Bob Ong

THERE IS SOMETHING STRANGE IN THE NEIGHBORHOOD.

Naunahan na naman ang mga pulis sa pagtugis sa mga holdaper ng isang jewelry shop. Bago noon, may iba na ring nakahuli sa isang carnaper; sumaklolo sa mga taong nasa itaas ng nasusunog na building; nagligtas sa sanggol na hinostage ng ama; tumulong para makatawid sa kalsada ang isnag matanda; tumiklo sa mga miyembro ng Akyat Bahay; sumagip sa mga mag-anak na tinagay ng tubig-baha; nag-landing ng maayos sa isang Boeing 747 na nasiraan ng engine; at nagpasabog s aisang iganteng robot. Pero sino ang taong 'yon? Maliligtas nya ba sila Aling Baby? At ano nga ba talaga ang sabon ng mga artista?


---------------------------------------------------
Kadalasan ang unang katangi-tanging masasabi ng karamihan patungkol mga akda ni Bob Ong ay ang kakatawanan nito. Inaamin ko din na ang bagay na iyon ang nagpapasabik sa akin sa pagbabasa ng kanyang akda. Sino ba naman ang hindi matutuwa at matatawa sa kanyang makatotoong pagsulat tungkol sa mga bagay ng totoong nararanasan nating mga Pilipino, sa mga bagay na wala namang kinalaman ngunit nakakapangiti sa atin, sa kanyang mga naranasan kung saan karamihan ay nakaranas na din ng parehong bagay at sadyang nakakatuwa alalahanin.

Ang aking paborito sa kanyang mga akda ay ang Alamat ng Gubat. Nakakatuwa, nakaka-aliw at may mapupulot na aral. Matagal ng nakatambay sa bahay namin ang Kapitan Sino. Iniregalo ko ito sa aking kapatid mga ilang taon na ang nakakalipas at nuong isang araw ko lang naisipan basahin.

Hindi ako handa sa mga pangyayari. Nagsumila ang aklat bilang isang tipikal na maikling nobela ni Bob Ong (alam ko, nabasa ko na ang McArthur). Tungkol ito kay Rogelio na may kakaibang kakayahan at sa pagtutulak ng kanyang kaibigan na si Bok-bok na gamitin ang kanyang kakayahan sa pagtulong sa kapwa at nabuo si Kapitan Sino ang bagong super hero ng Pelaez.

Maliban sa mga kakaibang kapangyarihan at mga kalabang halimaw, ang aklat na ito ang masasabing kong salamin sa mga kalye ng ating bansa. Nakakalungkot isipin na kahit sukdulan ang pagkakalarawan ng mga sitwasyon sa kalye ng aklat na ito ay mapapangiwi ka sa katotohanan binabasa mo. At isa ito sa aklat na may pinakamalungkot na wakas. Nakakalungkot ngunit marahil ay sinadya ito upang masabi ng maayos at maibahagi ng mabuti ang mensahe na dito sa ating lipunan at walang pagkakaisa. Makakasarili, mayayabang at walang pakundangan ang mga ugali ng karamihan.

Ngayon lang ako humanga ng ganito sa isang manunulat na Pilipino. Hindi natin kailangan ng mabubulaklak na salita. Laos na ang tipikal na anak mahirap na umibig sa anak mayaman. Hindi makatarungan ang pagsulat ng isang akda patungkol sa mga nakakataas na antas lamang kung saan napakababa ng tingin sa mga mahihirap.

Sa Kapitan Sino ako nagsimula magnais na maging bayani ng buhay ko. Dahil hindi lang ito pangkaraniwang kwento tungkol sa isang bayani. Tinuturuan tayo nito na hindi kailangan ng pangalan upang maging bayani, ang sa ating sarili magsisimula ang pagbabago ng Pilipinas.

Mga Hindi Malilimutang Linya Hango sa Kapitan Sino:


“Hindi naman kailangan ang maraming tao para bumuo ng mundo. Minsan isang tao lang ang kasama mo, buo na ang mundong kailangan mo habambuhay.”

"Alam mo ba ang pinagkaiba ng mga bulag at ng mga nakakakita? Hindi alam ng mga nakakakita kung kelan sila bulag."

"Walang bayaning makapagliligtas sa akin dahil ang pinakamalaking kalaban ko ay ang sarili ko."

"Ang trahedya ng buhay ko? Hindi ako nagkaroon ng kapangyarihang makapagsabi ng tamang bagay sa tamang tao sa tamang panahon."

Marami pang mababasa dito.

The Girl Who Chased The Moon

The Girl Who Chased The Moon
by Sarah Addison Allen


In her latest enchanting novel, New York Times bestselling author Sarah Addison Allen invites you to a quirky little Southern town with more magic than a full Carolina moon. Here two very different women discover how to find their place in the world—no matter how out of place they feel.

Emily Benedict came to Mullaby, North Carolina, hoping to solve at least some of the riddles surrounding her mother’s life. Such as, why did Dulcie Shelby leave her hometown so suddenly? And why did she vow never to return? But the moment Emily enters the house where her mother grew up and meets the grandfather she never knew—a reclusive, real-life gentle giant—she realizes that mysteries aren’t solved in Mullaby, they’re a way of life: Here are rooms where the wallpaper changes to suit your mood. Unexplained lights skip across the yard at midnight. And a neighbor bakes hope in the form of cakes.

Everyone in Mullaby adores Julia Winterson’s cakes—which is a good thing, because Julia can’t seem to stop baking them. She offers them to satisfy the town’s sweet tooth but also in the hope of rekindling the love she fears might be lost forever. Flour, eggs, milk, and sugar . . . Baking is the only language the proud but vulnerable Julia has to communicate what is truly in her heart. But is it enough to call back to her those she’s hurt in the past?

Can a hummingbird cake really bring back a lost love? Is there really a ghost dancing in Emily’s backyard? The answers are never what you expect. But in this town of lovable misfits, the unexpected fits right in. (Source: Goodreads)

--------------------------------------------------------

Bored and not having any idea what to do before my scheduled long phone conversation with my best friend I didn't know I would be discovering a world so unlike my own that night. And just as I was mesmerized by its beautiful cover and title, the awe upon reading the book was far greater.

The Goodreads description sums up the plot I would love to write. But it would be pointless writing about this novel without my two cents worth. So here they are:

One word about this book: ENCHANTING. The setting, the characters, the plot and the magic! I love the words used, it was modern yet still sounds so poetic and magical.I love the love and connection between the characters. I love the idea of the baking language and the metaphor about chasing the moon. I love the romance! Gosh! I have this huge thing about romance and in this book? It left me wanting more.

I laughed. I cried. (Just a little) I got giddy. I'm in awe. This is absolutely enchanting. Others might find the story line and the whole idea weird but these things just prepare us for the stranger things in life.

One thing I noticed though, things seemed to be a bit rushed by the end of the book. It's like the happily ever after came too soon. Nonetheless, I still love it and I just can't wait for the time when my wallpaper will change to lighted fireflies.